Στέκομαι στο λιμάνι και κοιτάζω τα φώτα να τρεμοπαίζουν πάνω στο νερό.
Δεν ξέρω αν είναι η θάλασσα που με τραβά ή η ιδέα του άγνωστου.
Όμως μέσα μου μεγαλώνει αυτή η ανάγκη… να φύγω λίγο, να χαθώ κάπου που δεν με ξέρει κανείς, να αναπνεύσω έναν άλλον αέρα.
Ίσως δεν χρειάζομαι προορισμό — μόνο μια διαδρομή, ένα κατάστρωμα, λίγη σιωπή και εκείνον τον ήχο του νερού που λέει ‘προχώρα’.
Ίσως!
