Βράδυ!
Μια ήσυχη γωνιά στο Γκάζι, εκεί όπου το φως των δρόμων δεν φτάνει ως την ψυχή – αλλά ίσως για λίγο, τη φωτίζει.
Μπροστά μου στέκει το δέντρο.
Όχι ένα οποιοδήποτε δέντρο, αλλά αυτό που επιλέχθηκε – ή ίσως γεννήθηκε – για να κουβαλά την μνήμη 57 ψυχών που χάθηκαν άδικα την νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023, στα Τέμπη.
Δίπλα του μια μαρμάρινη πλάκα, σιωπηλή και βαριά.
Πάνω της χαραγμένα 57 ονόματα.
Όχι αριθμοί – Ονόματα – Άνθρωποι που χάθηκαν άδικα
Η φωτογραφία τραβήχτηκε τη νύχτα.
Ίσως γιατί τέτοιες πληγές δεν αντέχουν το φως του ήλιου, ίσως γιατί το σκοτάδι είναι πιο ειλικρινές. Και μέσα στο σκοτάδι αυτό, το δέντρο μοιάζει να ψιθυρίζει κάθε όνομα, να σηκώνει στον κορμό του την ευθύνη της μνήμης.
Δεν ήθελα απλώς να το φωτογραφίσω.
Ήθελα να σταθώ μπροστά του. Να ακούσω με τα μάτια και να δω με την καρδιά μου.
Αυτή η ανάρτηση είναι για εκείνη την νύχτα που δεν τελείωσε ποτέ.
Και για όλους εκείνους που θα πρέπει να θυμόμαστε για πάντα.
Γιατί όσο υπάρχει το δέντρο – και τα ονόματα μένουν χαραγμένα στην ψυχή, υπάρχει ελπίδα ότι κάποια μέρα δικαιοσύνη θα ‘ρθει.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ. ΔΕΝ ΣΥΝΗΘΙΖΟΥΜΕ. ΔΕΝ ΣΩΠΑΙΝΟΥΜΕ.